Również niektóre partie chóru przyjmują rytm marszowy, taneczny. Szczególnie podziwianą kompozycją była mała aria Małgorzaty „Meine Ruh’ ist hin”, a można przypuszczać, że to od jej postaci właśnie wywodzą się największe kobiece kreacje operowe XIX wieku. Niewinna Małgosia (Gretchen), która z powodu swej miłości do Fausta stoczyła się moralnie, mogła być wzorem choćby dla „Lunatyczki” Belliniego czy „Łucji z Lammermooru” Donizettiego, a nawet dla „Lady Makbet” czy „Aidy” Verdiego. Tradycja opiewania niewinnych panien przemieniających się w kobiety fatalne sięga aż do „Toski” Pucciniego, a inicjacji tej mody należy szukać u Goethego. Należy podkreślić, że „Faust” Radziwiłła jako najstarsza i uznana przez Goethego adaptacja, była dla większości widzów „Fausta” tamtej epoki (dodać należy: przy swojej bardzo niskiej popularności jako dramat) jednoznaczną z oryginalnym „Faustem”, z którego owa Małgorzata wyszła. Od czasu wystawienia „Fausta” w Warszawie w 1848 roku, opera natychmiast stała się tam nadzwyczaj popularna. Dlatego postaci Małgorzaty należy doszukiwać się także w operze jednego z admiratorów opery Radziwiłła, Stanisława Moniuszki, którego „Halka” reprodukuje jej popularny archetyp. „Fausta” Radziwiłła wystawiano z powodzeniem do lat 60.