Wiceprezes Rady Ministrów, do 1921 roku wiceprezydent ministrów, pot. wicepremier (z łac. primus – pierwszy oraz z łac. vice – zamiast) – w Polsce zastępca prezesa Rady Ministrów, członek Rady Ministrów i Prezydium Rady Ministrów.
Podstawa prawna Urząd Wiceprezesa Rady Ministrów w Polsce funkcjonuje na mocy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z nią w skład Rady Ministrów mogą być powoływani wiceprezesi Rady Ministrów, którzy mogą pełnić także funkcję ministra.
Zakres obowiązków Wiceprezesa Rady Ministrów określa Ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 o Radzie Ministrów. W razie nieobecności Prezesa Rady Ministrów lub w wypadku czasowej niemożności wykonywania przez niego obowiązków, pracami Rady Ministrów kieruje Wiceprezes Rady Ministrów (lub jeden z ministrów, jeżeli wicepremier nie został powołany)Ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów ()..
Historia Urząd zastępcy szefa rządu po raz pierwszy pojawił się w Polsce w czasie rządów Rady Regencyjnej. Zakres jej kompetencji określił dekret z 3 stycznia 1918 o tymczasowej organizacji władz naczelnych w Królestwie Polskim. Na wniosek prezydenta ministrów Rada Regencyjna mogła spośród członków rządu mianować wiceprezydenta ministrów.