Założyli oni około 960 roku państwo Karachanidów, które w latach 999–1003 podbiło znajdującą się pad panowaniem dynastii Samanidów część Azji Środkowej. W państwie tym zaczął rozprzestrzeniać się islam. Oguzowie zostali zmuszeni do wędrówki na zachód w kierunku Jeziora Aralskiego i Morza Kaspijskiego. Państwo Karachanidów rozbite zostało przez państwo mongolskie Czyngis Chana w XIII wieku, które wchłonęło wszystkie istniejące organizmy w Azji Środkowej.

W drugiej połowie XI w. na terenie dzisiejszej Turcji pojawili się Seldżucy i częściowo opanowali ten obszar. Seldżucy byli pierwszym ludem tureckim w tej części świata.

Państwo Wielkich Seldżuków

thumb|Największy zasięg terytorialny Państwa Wielkich Seldżuków, 1092 Seldżucy byli Oguzami, koczownikami ze szczepu Kynyk. Nazwa pochodzi od Seldżuka, syna Tokaka, który zjednoczył pod swą władzą wiele rodów. Od początku XI w. Seldżucy byli sunnitami. Podlegali początkowo państwu Ghaznawidów w Azji Środkowej ze stolicą w Ghaznie (dziś Ghazni). Podwaliny pod potęgę Seldżuków położył Tughril Beg, który podbił Persję i założył stolicę w Isfahanie. Wezwany przez kalifa, odbył w 1055 roku wjazd do Bagdadu i stał się władcą Iraku, uznany przez najwyższego zwierzchnika religijnego islamu za opiekuna kalifatu, obdarzony godnością sułtana i tytułem króla wschodu i zachodu.