Następca Tughril Bega, Alp Arslan, prowadził dalsze podboje w kierunku zachodnim, gdzie po raz pierwszy Seldżucy zetknęli się z państwem bizantyńskim. W roku 1071 koło Manzikertu (Malzigirt) doszło do bitwy, w której cesarz bizantyński został wzięty do niewoli, a Seldżukidzi zdobyli Anatolię. Z Persji, Iraku, części Anatolii oraz Syrii utworzone zostało państwo Wielkich Seldżuków z ośrodkiem w Persji. Wewnątrz tego organizmu państwowego istniały silne tarcia, powstawały samodzielne dynastie seldżuckie w poszczególnych częściach państwa: Irak, Kerman, Syria. Przetrwało ono do śmierci sułtana Sandżara w 1157 i rozpadło się na wiele organizmów, z których jeden – państwo Seldżuków anatolijskich – odegrał w przyszłości dużą rolę.

Państwo Seldżuków Anatolijskich thumb|Zasięg państwa Seldżuków Anatolijskich w 1190 roku

Po bitwie pod Manzikert na teren Anatolii zaczęli przenikać tureccy koczownicy, głównie Oguzowie. W tamtym czasie w Anatolii istniały posiadłości bizantyńskie, armeńskie i inne. Wiele szczepów tureckich oddało się pod rozkazy bizantyjskim dowódcom wojskowym, otrzymując w zamian pewne nadania terytorialne. Pierwsza wyprawa krzyżowa wstrzymała na pewien czas rozwój państwa seldżuckiego.