Okręt miał też współdziałać z pancernikami obrony wybrzeża w ochronie szwedzkich wód terytorialnych.

Konstrukcja thumb|left|„Clas Fleming” w pierwotnej postaci (1914–1918) Kadłub krążownika minowego „Clas Fleming” miał pierwotnie 80 m długości, 10,4 m szerokości i był podzielony na 14 przedziałów wodoszczelnych. Wyporność standardowa wynosiła początkowo 1640 ton, a maksymalna 1850 ton – w publikacji tej mowa jest o wyporności standardowej, lecz pojęcie to wprowadził dopiero traktat waszyngtoński z 1922 roku (może chodzić o wyporność normalną).. Kadłub miał elementy architektury typowe dla małych krążowników przełomu wieków, jak podniesiony pokład dziobowy i rufowy, obniżony pokład z nadburciem na śródokręciu, niewielką nadbudówkę na dziobie, dwa wysokie maszty i dwa wysokie, lekko pochylone kominy na śródokręciu. Specyficzną cechą był obniżony początkowo pokład na samej rufie, za rufówką, na którym pierwotnie ustawione było działo. W rufie poniżej znajdowały się furty dwóch torów minowych. Wewnętrzny pokład pancerny, typowy dla krążowników pancernopokładowych, chroniący newralgiczne części okrętu, miał grubość 16 mm w części płaskiej i 25 mm na skosach dochodzących do burt. Przed sterówką zabudowane zostało , o pancerzu dochodzącym do 75 mm.