Wadą projektu była ciasnota kotłowni pod pokładem pancernym, utrudniająca obsługę.
Siłownię krążownika stanowiło 8 kotłów parowych typu Yarrow, opalanych węglem, o ciśnieniu 17 at, oraz dwie turbiny parowe systemu o łącznej mocy 6500 KM, napędzające bez przekładni redukcyjnych dwie śruby. Zapewniało to jednostce prędkość 20 węzłów (na próbach 20,3 węzła). Zapas węgla wynosił 265 t. Był to jeden z pierwszych okrętów o napędzie turbinowym w szwedzkiej flocie, aczkolwiek z racji użycia bezpośredniego przełożenia śruby obracały się zbyt szybko, co pociągało duże zużycie paliwa.
Uzbrojenie artyleryjskie okrętu stanowiły cztery działa kal. 12 cm (120 mm) m/11, umieszczone początkowo w osi symetrii okrętu, po dwa na dziobie i rufie. Ich donośność wynosiła 10 km. Pierwotnie zastosowano nowoczesne rozmieszczenie dział, w osi wzdłużnej okrętu w dwóch poziomach na dziobie i rufie (superpozycji): pierwsze na pokładzie dziobowym, drugie na nadbudówce za nim, trzecie na pokładzie rufówki, a czwarte na samej obniżonej rufieWedług rysunku w . Uzbrojenie uzupełniały cztery karabiny maszynowe m/10 kal. 6,5 mm. Do określania odległości służył dalmierz optyczny o bazie 3 m. „Clas Fleming” mógł zabierać na pokład ok. 190 min morskich (według innych publikacji, ok. 200 lub ok. 100). Do ok.