130 mieściło się na torach minowych zamontowanych na międzypokładzie, pozostałe 60–70 było magazynowanych poniżej linii wodnej, na pokładzie dennym.
Załoga krążownika składała się początkowo z 23 oficerów i podoficerów oraz 137 marynarzy. Oficerowie zakwaterowani byli w osobnych kabinach, marynarze mieli wydzielone miejsce do spania w hamakach na międzypokładzie. Okręt posiadał radiostację Telefunken i dwa reflektory (o średnicy 90 cm i 60 cm).
Modernizacje Pierwszą poważną modernizację okrętu przeprowadzono po zakończeniu I wojny światowej, w latach 1918-19. Była ona spowodowana zbyt niskim umieszczeniem furt minowych na międzypokładzie, co uniemożliwiało prowadzenie operacji minowania przy wzburzonym morzu. Aby temu zaradzić, zmieniono konstrukcję rufy krążownika, podnosząc o jeden pokład zakończenia torów minowych i wyloty furt. Miny przed zrzuceniem przesuwano ku górze. Zmieniono równocześnie konfigurację artylerii głównego kalibru, pozostawiając na dziobie i rufie po jednym dziale, a pozostałe dwa przenosząc na sponsony na burtach, za tylnym kominem. Salwę burtową odtąd stanowiły tylko trzy działa.