Pierwszym dowódcą okrętu został komandor William Reginald Hall.

Opis konstrukcji

„Queen Mary” miała długość całkowitą 214,56 m (201,3 m między pionami, 212,9 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość maksymalną 27,16 m, projektowaną wyporność konstrukcyjną 27 000  (według części źródeł 27 100) ton angielskich (ts), zaś pełną 31 844 ts. Rzeczywiste wartości wyporności po ukończeniu budowy wynosiły odpowiednio 26 770 ts i 31 650 ts. Średnie zanurzenie okrętu przy wyporności konstrukcyjnej wynosiło 8,1 m.

Krążownik był napędzany dwoma podwójnymi zespołami turbin parowych systemu o łącznej projektowanej mocy 75 000 shp, co miało zapewniać prędkość 28 węzłów. Każda z turbin napędzała za pośrednictwem wału napędowego jedną śrubę. Na próbach na mili pomiarowej „Queen Mary” osiągnęła 83 000 shp i 28,17 węzła. Parę do turbin dostarczały 42 kotły wodnorurkowe typu Yarrow, z opłomkami o dużym przekroju, rozmieszczone po sześć w siedmiu kotłowniach, z których część została przystosowana do opalania paliwem płynnym, pozostałe były opalane węglem. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy kominy. Dwa przednie miały okrągły przekrój, trzeci zaś owalny. Krążownik był wyposażony w dwa równoległe stery.