Główną rolę w pościgu odgrywały, słynne ze swej szybkości, krążowniki liniowe wiceadmirała Beatty’ego, jednak na skutek błędów w dowodzeniu i komunikacji pomiędzy poszczególnymi zespołami, flota brytyjska nie zdołała zapobiec ucieczce okrętów niemieckich.
Pod koniec 1914 i na początku 1915 roku „Queen Mary” została poddana remontowi, w trakcie którego między innymi usunięto działka salutacyjne, instalując dwa działa przeciwlotnicze. Przebywający w stoczni okręt nie uczestniczył w zwycięskiej bitwie na Dogger Bank 24 stycznia 1915 roku. Po tym starciu nowe dowództwo Hochseeflotte zrezygnowało z wykorzystywania w akcjach bojowych dużych okrętów nawodnych, koncentrując się na działaniach U-Bootów. W efekcie także Grand Fleet, a wraz z nią eskadra admirała Beatty’ego, zamiast działań bojowych, skupiła się na prowadzeniu manewrów, pozostając w gotowości na wypadek ewentualnego ataku. W tym czasie „Queen Mary” ponownie okazała się być okrętem o najlepiej wyszkolonych artylerzystach spośród wszystkich brytyjskich krążowników liniowych.
Bitwa jutlandzka