W finale utworu poeta patrzy na rozkopaną mogiłę, zastanawiają się, czy w jej wnętrzu znajdowało się coś ukrytego przed Rosjanami przez poprzednie pokolenia. Stwierdza, że żałoba Ukraińców skończyłaby się, gdyby odnaleźć "to, co skryte w grobie".
Swoistą kontynuacją refleksji nad upadkiem Ukrainy, rozpoczętych Rozkopaną mogiłą, jest napisany rok później wiersz Czehrynie, Czehrynie.
Cechy utworu Rozkopana mogiła stanowi jeden z wcześniejszych utworów dokonujących przewartościowania ocen Szewczenki dotyczących Kozaczyzny i jej historii. Spersonifikowana postać Ukrainy jednoznacznie uznaje w wierszu Chmielnickiego za pierwszego sprawcę swoich nieszczęść, człowieka, za sprawą którego jego ojczyzna straciła wolność i jest systematycznie niszczona przez carską Rosję. Rozkopane mogiły, ostatnia cenna rzecz, jaka pozostała Ukrainie, stają się symbolem jej tragicznego położenia, które stale się pogarsza - kolejne pokolenia Ukraińców nie chcą walczyć o niepodległość, nie sprzeciwiają się carskiemu panowaniu lub zajmują się jedynie zapewnieniem sobie skromnej egzystencji. Jedyną zapowiedzią możliwej zmiany sytuacji jest finałowa wzmianka o "tym, co skryte w grobie" - tradycjach wolnościowych Ukrainy.