Po odzyskaniu niepodległości od grudnia 1918 r. do marca 1919 r. był pierwszym Komisarzem Rządu RP ds. Gospodarki Warszawy. W tym czasie zachorował na "hiszpankę", z której ostatecznie wyleczył się dopiero na początku 1922 r., w międzyczasie podejmując, z przerwami, różne prace. W 1919 r. został Inspektorem Administracji Publicznej, a w 1923 r. mianowany głównym inspektorem administracji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Od 28 listopada 1927 do 3 lipca 1934 r. sprawował urząd wojewody warszawskiego. W 1934 r. przeniesiony w stan spoczynku.

W latach 1929–1935 prezes Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. W sierpniu 1935 r. na kongresie pożarniczym w Dreźnie, w uznaniu zasług polskiego pożarnictwa dla współpracy międzynarodowej Stanisław Twardo został wybrany na stanowisko wiceprezesa CTIF (fr. Comité Technique International de Prévention et d’Extinction du Feu – Międzynarodowy Komitet Techniczny Prewencji i Zwalczania Pożarów). W 1935 r. został dyrektorem Państwowych Zakładów Przemysłu Drzewnego w HajnówceEcha Leśne, nr 42/43, 1935..

W okresie międzywojennym angażował się również w działalność społeczną. Przy jego pomocy w 1930 r. utworzone zostało Księżackie Ognisko Kultury, Sztuki i Przemysłu Ludowego w Złakowie Kościelnym.