Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. na emigracji we Francji. Według diariusza Wojciecha Wasiutyńskiego, który również przebywał na południu Francji, grupa związanych z Twardą inżynierów polskich z Nicei wystosowała po kapitulacji Francji memoriał do władz III Rzeszy, obliczony na zawarcie porozumienia politycznego i powrót do okupowanego kraju. Inicjatywa ta została przez Niemców po wstępnych rozmowach odrzucona przed 16 sierpnia 1940.

Po 1945 r. wrócił do Polski. Organizował infrastrukturę uzdrowiskową na Pomorzu Zachodnim. Mieszkał w Szczecinie i był m.in. założycielem oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W 1948 r. powrócił wraz z rodziną do Warszawy, został radcą ds. zakupu urządzeń zagranicznych w Ministerstwie Komunikacji. Aresztowany przez UB w 1951 r., dwa lata później skazany na 10 lat, zwolniony z więzienia w 1955 r. W latach 1960–1975 kierował kursami dla kadry kierowniczej w Instytucie Przemysłu Drobnego.

Członek honorowy Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich.

Od 1 listopada 1912 r. był mężem Wandy z Pohoskich.

Zmarł w wieku prawie 99 lat i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 168-2-25,26).