W wygłosie ą brzmi jak om lub um (idum, motykom, jadom); współcześnie w gwarze nie odnotowano jego wymowy jako nosowego dyftongu znanego z polszczyzny literackiej.
Inne zmiany w samogłoskach ustnych Podobnie do samogłosek nosowych, grupy oN i eN są w gwarze łowickiej ścieśniane do yN, iN oraz uN (dynko, lin, kłunica); od okresu międzywojennego zaszły tu te same zmiany co w samogłoskach nosowych, w wyniku których rzadko już występują tu samogłoski pochylone. Ścieśnieniu do u ulega zarówno o pochodzące z stpol. o (księżacki fonem ło) jak i to pochodzące z dawnego a długiego (dawny fonem oł).
Charakterystyczne dla gwary łowickiej jest rozszerzenie wymowy samogłosek i, y do e przed spółgłoskami l, ł, r (lelija, chodzieli, beł, bele, famielija). Gwary księżackiej części powiatu skierniewickiego zapożyczyły z gwar Mazowsza bliższego końcówkę -uł, która występuje w formach czasu przeszłego rodzaju męskiego niektórych czasowników (poluł, zuł, chodziuł). Wg Haliny Świderskiej, w powiecie skierniewickim, poza rodzajem męskim nadal powszechnie występowała tam odmiana z -eł, -eła, -eło itd.;