prelabializację zachował on do dzisiaj głównie w pozycji nagłosowej (łoscyndzać, łokno). Na początku wyrazu prelabializacji ulega również samogłoska u (łul, łucyć). Prejotacji ulega zwykle samogłoska i w pozycji nagłosowej (jigła, jiść, ji). Liczne formy wyrazów rozpoczynających się na a z protezą j (jaz, jangryst, Jantuni, Jandrzej) są pozostałością zachodzącej dawniej prejotacji samogłoski a w nagłosie, która jednak nie jest już produktywnym procesem fonetycznym.

Rozwój samogłosek nosowych Ścieśnieniu ulegają samogłoski nosowe. Samogłoska ę była w I poł. wymawiana w różnych stopniach ścieśnienia od ę do yN oraz niekiedy iN po spółgłoskach miękkich. Współcześnie ę wyrównuje się najczęściej z yN po spółgłoskach twardych i iN po spółgłoskach miękkich (cynsto, rynka, kryncić, ale mindzy, dziewińć). Tak samo, jak we współczesnej polszczyźnie literackiej, odnosowieniu konsekwentnie ulega ę na końcu wyrazu (dziołche, widze).

Samogłoska ą, podobnie jak ę, przybierała dawniej różne barwy od o do u, lecz obecnie zwykle wyrównuje się z jedną z nich (ksiundz lub ksiondz, puncki, krung).