obszerny słownik wyrazów gwarowych.
Historia mały|Słup graniczny księstwa łowickiego z 1829 w Patokach W średniowieczu większość obszaru kasztelanii łowickiej należącej do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego była pokryta lasami i pozostawała niezamieszkana. Taki stan rzeczy utrzymywał się do XIV wieku, kiedy arcybiskupi gnieźnieńscy Janisław i Jarosław Bogoria Skotnicki zaczęli rozwijać sieć osadniczą dóbr łowickich. Według Renaty Marciniak-Firadzy, w toku stosunkowo późnej kolonizacji tych ziem, do dóbr łowickich i skierniewickich mogli napływać osadnicy z Mazowsza, północnej Małopolski, ziemi sieradzkiej, łęczyckiej, Wielkopolski, a w szczególności z Kujaw. W efekcie, w nowo powstałych jednostkach osadniczych nałożyły się cechy różnych dialektów, prowadząc do powstania w dobrach arcybiskupich unikalnego obszaru dialektalnego.