Spółgłoski Gwary księżackie charakteryzuje mazurzenie, czyli zmiana ogpol. spółgłosek sz, ż, cz i dż w gwarowe s, z, c i dz, powszechna w gwarach mazowieckich i małopolskich (zniscune, łoscyndzoł, kozuchy). Na obszarze księstwa łowickiego liczne są formy z siakaniem, które od XIX w. zastąpiły dawniejsze formy zmazurzone (Warsawa > Warsiawa, kosula > kosiula, skoła > śkoła). Upowszechnienie siakania w pewnych wyrazach jest po części wynikiem dążności do wyeliminowania mazurzenia; mogło wiązać się również z osadnictwem niemieckim, które wprowadziło na księstwo wyższą kulturę materialną. Z języka niemieckiego zapożyczono wówczas wyrazy określające nowe sprzęty (śpodel, śprycha); następnie spółgłoski miękkie przeniesiono z zapożyczeń do niektórych wyrazów rodzimych. Starsze formy ze spółgłoskami zębowymi (skoła, kosula) licznie występowały jeszcze w pierwszej połowie XX w. w kilku wsiach oddalonych od miast, m.in. Złaków Kościelny, Głuchów.
Wschodnia granica gwar łowickich jest też wschodnią granicą fonetyki międzywyrazowej udźwięczniającej, czyli dźwięcznej wymowy spółgłoski wygłosowej w pozycji międzywyrazowej (brad łojca, laz rośnie).