Rozpodobnieniu ulegają tu liczne grupy spółgłoskowe, przede wszystkim kt i chrz (chto, krzan, krzesny, krzyźwy, cwaróg). Tak jak w gwarach mazowieckich, w końcówkach -ami, -ymi itp. stwardnia się tu miękkie m (chłopokamy, chmuramy, dobrymy, my).
W licznych wyrazach zanika wargowość w wymowie miękkiego w (Łojic, Łyśkojice); zjawisko to występuje konsekwentnie w końcówkach rzeczownika w celowniku -owi i -owiu występujących w północnej części regionu (złodziejoju, chłopoji). W okolicach Lipiec Reymontowskich i Domaniewic wargowość zanika również w końcówce -ewi powszechnej na największym obszarze księstwa (kunieji, chłopeji).
Grupy jd, jś w wyrazach pochodnych czasownika iść przechodzą w gwarach księżackich w ńd, ńś (przyńdzie, wyńście).
W części odmiany czasownika jeść głoska j jest podwojona: +Odmiana czasownika jeśćformaliczba pojedynczaliczba mnoga1. os.2. os.3. os.1. os.2. os.3. os.czas teraźniejszyjjymjjesjjejjewajjeta, jjeciejedzumczas przeszłymjodymjodeśjodjedliśmy, jedliśwajedliśta, jedliściejadły, jedliżjadłamjadłaśjadłajadłynjadło Gwary łowickie zachowują fonem [ɣ] (dźwięczne h);