Na mocy tego rozkazu do obozów koncentracyjnych trafiło m.in. wielu mieszkańców zdobywanego w tym czasie Starego Miasta.
Wypędzenie mieszkańców stolicy thumb|Wypędzana ludność Woli thumb|Ludność cywilna Woli w kościele św. Wojciecha thumb|Uchodźcy opuszczający Warszawę podczas tymczasowego rozejmu 7 września 1944 thumb|Kolumna wysiedleńców – pierwsza połowa września 1944 thumb|Ludność cywilna opuszcza Mokotów thumb|„Ewakuacja” ludności cywilnej po kapitulacji powstania thumb|Deportacja mieszkańców Warszawy z Dworca Zachodniego do obozu w Pruszkowie Eksodus ludności Warszawy trwał zasadniczo od pierwszych dni powstania. Warszawiacy zamieszkujący opanowane przez Niemców kwartały miasta byli każdorazowo zmuszani do opuszczenia swoich domów. Wbrew oficjalnym zapewnieniom, że celem akcji wysiedleńczej jest wyłącznie zapewnienie bezpieczeństwa cywilom poprzez ich usunięcie ze strefy frontowej, Niemcom zależało jedynie na tym, aby wykorzystać wysiedleńców w charakterze niewolniczej siły roboczej, a samo miasto ograbić i zburzyć. Jednocześnie tak długo, jak niemiecki kordon otaczający miasto nie był zbyt szczelny, tysiące warszawiaków próbowało na własną rękę opuścić ogarnięte walkami miasto. Między innymi wielu mieszkańców Koła, Żoliborza i Powązek zdołało schronić się w Puszczy Kampinoskiej.