Papirus Tais, leżąc w grocie nimf w swojej rezydencji, wspominała historię swego życia. Obfitowało ono w upadki i wzloty. W końcu jednak udało jej się odnieść sukces. Córka biedaków stała się bogata i sławna, żyła w luksusach, posiadała licznych wielbicieli i kochanków. Jej spokój burzył jednak strach przed przemijaniem, starością i śmiercią. Zdawała sobie sprawę, iż nadzwyczajna uroda i wdzięk, które zapewniły jej karierę, właśnie przemijają. Te rozmyślania przerwało nadejście Pafnucego. Mnich zaczął opowiadać jej o życiu wiecznym. Tais wzięła go za potężnego maga, który może zapewnić jej ochronę przed starością i śmiercią i chciała mu się oddać. Kiedy Pafnucy wyjawił swoje imię, Tais przeraziła się, myśląc że pustelnik chce rzucić na nią klątwę za grzeszne życie. Pafnucy jednak nadal roztaczał przed nią wizje nowej miłości i nieśmiertelności. Lękająca się śmierci kurtyzana dała się w końcu przekonać słowom mnicha i wyznała, że jest już ochrzczona i że dla obietnicy życia wiecznego jest gotowa porzucić dobra i uciechy doczesne i podjąć pokutę za grzechy. Pafnucy uwierzył w swoje zwycięstwo, choć zaniepokoiło go, że Tais wybiera się jeszcze tej nocy na ucztę. Postanowił jej towarzyszyć.