Mnich został obrzucony kamieniami, a przed śmiercią uchroniła go jedynie interwencja wracającego z uczty Nikiasa. Rozrzucił on na ziemię złote i srebrne monety, które wzburzony tłum zaczął natychmiast zbierać, pozostawiając Pafnucego i Taidę w spokoju. Pafnucy, zamiast podziękować za pomoc, obrzucił poganina wyzwiskami i klątwami. Jeszcze tej samej nocy mnich zaprowadził Tais do żeńskiego klasztoru, którego matką przełożoną była bratanica cesarska Albina. Przyjęła ona z życzliwością nawróconą nierządnicę.
Ostromlecz Pafnucy powrócił do swojej pustelni w chwale świętego, który nawrócił wielką grzesznicę. Nie zaznał jednak oczekiwanego spokoju ducha. Zetknięcie ze światem na nowo rozbudziło w nim wątpliwości i nieuświadamiane żądze. Powracające wizje Tais były teraz wyraźniejsze niż rzeczywistość. Pafnucy postanowił podjąć jeszcze skrajniejszą ascezę, aby odpędzić pokusy. Opuścił swych współbraci i zamieszkał na kolumnie pozostałej po pogańskiej świątyni. Sława słupnika przyciągnęła do niego rzesze ludzi proszących o uzdrowienie i pociechę duchową. Wkrótce zapobiegliwi kupcy zaczęli zaopatrywać pielgrzymów w potrzebne artykuły i usługi i wokół kolumnady wyrosło prawdziwe miasto nazwane Stylopolis. Pafnucy nadal jednak przeżywał duchowe rozdarcie, był też kuszony przez szatana, który odwoływał się do próżności świętego.