Nazwa Od czasów reformy liturgicznej, przeprowadzonej po soborze watykańskim II, utarło się kilka określeń, odróżniających liturgię w rycie rzymskim w wersji sprzed reformy liturgicznej od liturgii w wersji po II soborze watykańskim. I tak mszę w klasycznym rycie rzymskim określano mianem: trydenckiej, przedsoborowej, wszech czasów, starej, Grzegorza Wielkiego, Piusa V lub według usus antiquior albo też Vetus Ordo Missae (VOM).
W latach 2007–2021, to jest od wydania motu proprio Summorum Pontificum przez Benedykta XVI, do wydania Traditionis custodes przez Franciszka, oficjalną nazwą używaną w dokumentach papieskich była: nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. forma extraordinaria).
W większości języków europejskich popularnie używaną nazwą omawianego rytu jest ryt trydencki, na przykład po angielsku Tridentine rite, po francusku rite tridentin, po niemiecku Tridentinischer Ritus. Podkreśla sięKs. dr Krzysztof Tyburowski, ks. mgr lic. Julian Nastałek, Konrad Kluczniak, na łamach „Niedzieli” natomiast potoczny charakter tego określenia: argumentem za taką tezą jest to, że ryt ten nie został z woli soboru trydenckiego stworzony, a jedynie zrewidowany, skodyfikowany i upowszechniony, kształtując się przy tym od starożytności.