Po przeanalizowaniu różnorodnych opisów konfliktu (np. przez mnichów rinzai Taikyoku (1421-ok. 1472), Unshō Ikkeia (1386-1463) i Tōgena Zuisena (zm. 1489)) okazuje się, że była to właściwie seria konfliktów. Pierwszym etapem była rezygnacja ze stanowiska opata przez Gikaia w 1272 roku. Etap drugi, to jego konflikt z uczniami Jakuena około 1287 roku. Trzecim etapem był konflikt pomiędzy Gienem a uczniami Gikaia w okresie 1314-1317. Uczeni spekulują również, że prawdziwą przyczyną konfliktu wcale nie były sprawy związane ze starszeństwem w klasztorze czy też następstwem opatów, ale dysputa o tym, jak najlepiej zachować i promować nauki Dōgena. Gikai i Jakuen są postrzegani jako bezkompromisowi konserwatyści, którzy pragnęli zachować wyidealizowaną wersję czystego religijnego życia bez odwołań do świeckiego wsparcia. Gikai z kolei był popularyzatorem, który działał w świecie i poświęcił się zdobywaniu jak największej ilości świeckich patronów w celu rozwijania instytucji szkołyWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. s. 73..