W języku angielskim rozróżnia się dwa rodzaje przedimków: a (an) – nieokreślony the – określony.
Niektórzy gramatycy wyróżniają również przedimek zerowy, inni piszą o braku przedimka w sytuacjach odpowiadających jego użyciu.
Przedimek (zwany article lub, ogólniej, determiner) określa, czy desygnaty są znane mówiącemu i rozmówcy. Jeśli są znane, używa się przedimka określonego, jeśli nie – nieokreślonego. Pominięcie przedimka jest błędem językowym, choć w zdecydowanej większości przypadków nie utrudnia znacznie odbioru komunikatu językowego.
a/an – przedimek nieokreślony Przedimków a/an używa się wyłącznie przed rzeczownikiem policzalnym w liczbie pojedynczej. Oznacza on dowolny element z danego zbioru, innymi słowy pojedynczy, choć nie wyjątkowy element: My father is a teacher. → Mój ojciec jest nauczycielem (jest jednym elementem ze zbioru nauczycieli).