W drugiej połowie XIV wieku książę oleśnicki Konrad II miał ufundować w Świerklańcu zamek, który stał się jedną z ważniejszych siedzib właścicieli okolicznych dóbr.
Od końca XV wieku ziemie te znajdowały się w granicach władztwa Jana II Dobrego, księcia opolskiego. Po jego śmierci w 1532 roku przeszły pod panowanie Hohenzollernów, a następnie, po dalszych zmianach politycznych i własnościowych, zostały przejęte przez Habsburgów. W XVII wieku dobra świerklanieckie związały się z rodem Henckel von Donnersmarck, który przez kolejne stulecia odegrał zasadniczą rolę w kształtowaniu miejscowości i jej założenia rezydencjonalnego.
Dobra Donnersmarcków Najważniejszym elementem historycznego Świerklańca było założenie rezydencjonalne rodu Henckel von Donnersmarck. Jego najstarszym składnikiem był zamek, powstały na otoczonej fosą wyspie. Obiekt był wielokrotnie przebudowywany przez kolejnych właścicieli. W XIX wieku uzyskał formy neogotyckie, a po II wojnie światowej uległ zniszczeniu.