zaprojektował, zbudował i zastosował obracalne wahadło fizyczne umożliwiające pomiar absolutnej wartości przyspieszenia ziemskiego, określanej tylko na podstawie pomiaru okresu drgań i odległości między ostrzami zawieszenia wahadła. Wahadło Katera składało się z mosiężnego pręta, do którego przymocowano płaski okrągły bob z mosiądzu i dwóch regulowanych obciążników, z których mniejszy był regulowany za pomocą śruby. Wahadło miało krawędzie noża skierowane do wewnątrz po przeciwnych stronach środka ciężkości, na których je zawieszano. Przesuwanie ostrzy było niewygodne, nie zapewniało ich dobrej równoległości po regulacji, dlatego noże zamocowano na stałe w określonej odległości, a regulowano rozkład masy wahadła, przez przesuwanie niewielkich ciężarków tak, by uzyskać takie same okresy drgań dla obu zawieszeń. Kiedy okresy wahań uznano za takie same, odległość między krawędziami noży była długością wahadła matematycznego o takim samym okresie drgań. Kater określił czas wahnięcia metodą zbiegów okoliczności, umieszczając zegar wahadłowy za wahadłem pomiarowym. Zegar był wcześniej naregulowany wg zjawisk astronomicznych. Kater w obliczeniach uwzględnił poprawkę na wyporność powietrza.