Długości wahadła sekundowego w Londynie, zredukowana do poziomu morza, została określona na 39,13929 cali.
Kater nie był pierwszym, który zaproponował użycie jako wzorca wahadła fizycznego zawieszanego w różnych punktach. W 1792 r., gdy rozważano w Paryżu propozycję ustanowienia standardu długości jako długości sekundowego wahadła, baron de Prony zaproponował zastosowanie wahadła fizycznego o trzech osiach wahania. 1800 roku zaproponował zawieszenie wahadła na krawędziach nożowych, wokół których wahadło może wykonać drgania w równych momentach. Propozycje De Prony’ego nie zostały zaakceptowane, a jego dokumenty pozostały niepublikowane do 1889 roku, kiedy to zostały odkryte przez Defforges. Wybrano wówczas eksperymenty z wahadłem kulowym, a określenie długości sekund zostało przeprowadzone przez Bordę i Cassiniego. Bohnenberger w swojej Astronomii (1811), przedstawił propozycję zastosowania odwracanego wahadła do bezwzględnego wyznaczania grawitacji; w ten sposób uzyskał pierwszeństwo w publikacji. Kater niezależnie wymyślił wahadło odwracalne i jako pierwszy zaprojektował, skonstruował i używał go.