Najlepszymi sezonami dla BKW były lata: 1936 i 1938, kiedy to zajął w tabeli punktacyjnej klubów polskich pierwsze miejsce, wyprzedzając Warszawski Klub Wioślarek i inne żeńskie kluby i sekcje. Latem 1939 w Wioślarskich Mistrzostwach Polski czwórka ze sternikiem w składzie: Klara Bukowska-Musiał, Irena Gordon, Zofia Zaremba-Kocon, Krystyna Treuchel i sternik Irmina Molska-Schillakowa, zdobyła kolejny tytuł mistrzyń Polski.
W okresie międzywojennym bydgoskie wioślarki brały udział we wszystkich imprezach rangi mistrzostw Polski (na każdym z zawodów zdobywając medale), a także w regatach międzyklubowych, międzynarodowych oraz propagandowych (57 startów). 29 startów miała miejsce na torze regatowym w Bydgoszczy, który był wówczas czołowym obiektem wioślarskim w kraju. Rozgrywano także regaty w Gdańsku, Grudziądzu, Kruszwicy, Poznaniu, Toruniu, Warszawie i Włocławku.
Współtwórcami sukcesów bydgoskich zawodniczek byli trenerzy: Stefan Siemiątkowski – członek BTW i późniejszy prezes Bydgoskiego Komitetu Towarzystw Wioślarskich oraz Hieronim Cybulski i Franciszek Brzeziński. Najwybitniejszymi zawodniczkami BKW okresu międzywojennego były: Irena Molska, F. Leśniewska i M. Świetlik.