Delegaci z Narodowej Konferencji obradującej od lutego do czerwca 1991, oskarżyli zarówno Joachima Yhombi-Opango, jak i Denisa Sassou-Nguesso o współudział w morderstwie Mariena Ngouabi.
Po zalegalizowaniu pluralizmu partyjnego w 1990 roku, Yhombi-Opango założył partię Zgromadzenie na rzecz Demokracji i Rozwoju (RDD), której jako lider wystartował w wyborach prezydenckich w 1992. Yhombi-Opango zanotował w nich szóste miejsce uzyskując 3,40% głosów. W rodzinnym Kuweta pokonał go tylko Sassou-Nguesso, który w wyborach był trzeci (pierwsze demokratyczne wybory wygrał bowiem Pascal Lissouba, pokonując Bernarda Kolélasa). Yhombi-Opang po wyborach sprzymierzył się z partią prezydenta Lissouby Panafrykańskim Związkiem na rzecz Demokracji Społecznej (UPADS).
Po wyborach parlamentarnych z maja 1993 roku, Pascal Lissouba mianował Yhombi-Opangę 23 czerwca 1993 na stanowisko premiera. Opozycja zakwestionowała wyniki wyborów w wyniku czego w styczniu 1994 doszło nawet do konfrontacji militarnej z opozycją, którą tworzyli Bernard Kolélas (MCDDI) i Denis Sassou-Nguesso (PCT). Opozycja utworzyła koalicję Unii na rzecz Odnowy Demokratycznej. W tym czasie w zamieszkach, które dotknęły Kongo śmierć poniosło 2000 osób.