W tym przypominała wielu intelektualistów mężczyzn, którzy postrzegali buddyzm bardziej jako możliwość „alternatywnej przestrzeni” w tych niespokojnych czasach, niż w kategoriach ostatecznego oświecenia.
Jizong, tak jak i Zukui Jifu, były wnuczkami w Dharmie mistrza Hanyuego Fazanga, bardzo niezależnego mistrza chan, ucznia Miyuna Yuanwu. Hanyue krytycznie podchodził do swojego nauczyciela i to doprowadziło do najbardziej ognistej polemiki buddyjskiej w XVII w. Obie opatki, chociaż wyrażały szacunek Miyunowi, to jednak związane były z naukami Hanyuego. Chociaż używały okrzyków i uderzeń kijem, to robiły do bardziej wyważenie i oszczędnie, czym się różniły np. od Qiyuan Xinggang.
Pod koniec życia Jizong przekazała klasztor w ręce Zukui Jifu, która chociaż była mniszką dużo dłużej, to była młodsza od Jizong, co najmniej o 10 lat.
Baochi Jizong udała się do klasztoru Nanxun w Haiyanie, gdzie przebywała jako zwykła mniszka i tam zapewne zmarła.
Jej syn po śmierci swojej żony zwrócił się w stronę buddyzmu. Odszedł ze swojego stanowiska w Pekinie i został świeckim uczniem mistrza chan Hongxu Huiyuego, od którego otrzymał certyfikat oświecenia (chiń. yinke).