Wielu rzemieślników i kupców nabywało ziemię i prowadziło gospodarstwa rolne. Początkowy rozwój uległ zahamowaniu, a w drugiej połowie XVII wieku wielkiemu upadkowi przez rozwój gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej. Splądrowanie miasta w 1622 r. przez wojska kozackie oraz zniszczenia z potopu szwedzkiego również przyczyniły się do zahamowania rozwoju miasta. Z 2500 osób mieszkających w 1629 roku w Kole, liczba zmniejszyła się do 1700. Natomiast w roku 1661 zamieszkanych było 95 domów przez mieszczan, duchowieństwo i szlachtę z ogólna liczbą osób 1140. Znaczną pozycję zajmowali rzemieślnicy w tym piwowarzy, krawcy, szewcy i rybacy. W Kole odbywały się co tygodniowe targi we wtorki oraz cztery jarmarki w ciągu roku. W mieście prawdopodobnie nie działały usługi kredytowe, poza synagogą.
Od 1806 r. czynna była cegielnia T. Świderskiego. Nadal jednak dominowało rzemiosło. W roku 1817 zawodowo czynnych było 522 rzemieślników, kupców i kramarzy. Wtedy największą grupę stanowili krawcy – 50 osób, potem sukiennicy (23 warsztaty), kolejno: 22 garncarzy, 22 cieśli, 21 szewców, 17 rzeźników, 10 młynarzy, 10 piekarzy, 5 grabarzy, 4 kowali, 4 kapeluszników, 3 murarzy, 2 ślusarzy, i inni.