Również wspomniane powyżej (i nie wspomniane) teksty chanu, także miały swój wpływ na tę sutrę.
Najważniejszą różnicą pomiędzy Sutrą doskonałego oświecenia a tymi tekstami jest to, że jest ona pod dużym wpływem chanu, a więc tym samym nie wdaje się w rozwlekłe metafizyczne dyskusje, np. na temat „świadomości magazynującej” (ālayavijñāna). Unika także ona charakterystycznych dla sutr indyjskich powtórzeń.
Chiny i Korea Sutra ta po raz pierwszy wymieniona jest w katalogu buddyjskich tekstów Kaiyuan z 726 r. Było to tłumaczenie Buddhatrāty (長壽二年), prawdopodobnie z 693 r. Zostało dokonane w klasztorze Baima. Pełny tytuł sutry to: Dà fāngguăng yuánjué xiūduōluó liǎoyì jīng. W katalogu The Korean Buddhist Canon: A Descriptive Catalogue znajduje się pod nr. 400. W katalogu Taishō shinshū daizōkyō znajduje się pod nr. 842. W nowych tłumaczeniach koreańskich Hangul taejanggyŏng kanhaeng mongnok znajduje się pod nr. 812.
Sutra ta była bardzo wysoko ceniona przez Guifenga Zongmiego (780–841), wybitnego mistrza chan i zarazem patriarchy szkoły huayan. Zongmi cenił tę sutrę za to, że oferowała zarówno treści filozoficzne, jak i praktyczne;