Rafał Prinke i Leszek Weres Mandala życia, Poznań 1982 tom 2 str. 23., zapewne w nawiązaniu do 12 znaków Zodiaku. Czynności te zwano po łacinie: calcinatio (prażenie, przemiana materii wyjściowej w ciało kruche lub sproszkowane) solutio (rozwiązanie, rozpuszczanie jej) separatio (oddzielenie, wyodrębnianie „składników podstawowych” danej substancji, jak np. cztery żywioły) coniunctio (ponowne złączenie wyodrębnionych składników w „harmonijny” sposób) putrefactio (dosł. zgnicie, rozkład, „stadium podnoszenia się, oczyszczania i uszlachetniania substancji pod wpływem ciepła”) coagulatio (zestalenie płynu powstałego z połączenia „ducha” z materia prima, „pierwszą materią”) cibatio (karmienie otrzymanej „białej tynktury”) sublimatio (przejście ze stanu stałego w lotny i z powrotem, oczyszczenie „białej tynktury”) fermentatio (uzyskiwanie „fermentu złota”) exaltatio (podniesienie, połączenie „fermentu” z „duchem”, uzyskanie „czerwonej tynktury”, czyli kamienia filozoficznego) augmentatio (powiększenie lub multiplicatio «pomnożenie» „wydajności transmutacyjnej” otrzymanego „kamienia” proiectio (wrzucenie kamienia filozoficznego do roztopionego metalu w celu przemienienia go w złoto).
Naczynie w którym dokonywano „przemiany” nosiło nazwę jajo filozoficzne.