Siedzibą sądu grodzkiego był w XVII wieku drewniany zamek lub dwór królewski. Lustracja z 1630 roku określała go jako budowlę całkowicie drewnianą. Mieściła się w niej kancelaria z izbą dla pisarzy oraz druga izba przeznaczona do odbywania sądów szlacheckich. Zamek został następnie zniszczony podczas wojen połowy XVII wieku. Po jego spaleniu na tym samym miejscu wzniesiono budynek, w którym ponownie działała kancelaria i sąd grodzki.
W 1591 roku mieszczanie sprowadzili do Stężycy zakon franciszkanów, dla których zbudowano początkowo niewielki kościół i klasztor. W 1633 roku dzięki fundacji Jerzego Ossolińskiego rozpoczęto tworzenie większego zespołu klasztornego. Nową świątynię konsekrowano w 1653 roku.
Rozwój miasta został gwałtownie zahamowany przez wojny połowy XVII wieku. W 1655 i 1657 roku Stężyca była kilkakrotnie grabiona i palona podczas potopu szwedzkiego i działań wojsk węgierskich związanych z najazdem Jerzego II Rakoczego. Zniszczeniu uległa znaczna część zabudowy, a drewniany zamek królewski został spalony.