Dla wyrażeń odnoszących, takich jak nazwy własne albo pewne deskrypcje określone, denotacją jest zwykle ich referent, czyli przedmiot wskazywany przez dane wyrażenie w określonym kontekście.
Dla wyrazów treściowych, takich jak rzeczowniki pospolite, przymiotniki lub czasowniki, denotację można ujmować jako zbiór obiektów, własności lub zdarzeń, do których dane słowo może zostać zastosowane. Przykładowo denotacją słowa „żółty” jest zbiór rzeczy żółtych, denotacją słowa „drzewo” zbiór drzew, a denotacją czasownika „chrapać” zbiór istot, które chrapią.
Denotacja jest często zależna od kontekstu. Wyrażenie „premier” może denotować różne osoby w zależności od państwa i czasu wypowiedzi, a wyrażenie „mój ojciec” zależy od tego, kto jest mówiącym. Z tego powodu odróżnia się denotację wyrażenia w danym użyciu od bardziej stabilnego sensu językowego.
Denotacja, sens i odniesienie W klasycznej filozofii języka istotne znaczenie ma rozróżnienie między sensem a odniesieniem, związane z pracami Gottloba Fregego. W artykule Über Sinn und Bedeutung, znanym po angielsku jako On Sense and Reference, Frege odróżnił sens wyrażenia od jego odniesienia albo denotacji.