por. O. Seeck, „Zur Chronologie und Quellenkritik des Ammianus Marcellinus”, „Hermes”, 41, 1906, s. 498.. Nie doszło jednak do procesu, bowiem w 355 r. Ursycyn, jako kompetentny dowódca, został wysłany z nieliczną świtą do Galii, by stłumić w zarodku bunt uzurpatora Sylwanusa. Ursycynowi udało się zdobyć zaufanie buntownika, wejść do jego najbliższego otoczenia i przekonać go, że popiera uzurpację, a następnie, w porozumieniu z częścią jego własnych żołnierzy, zgładzić go i stłumić rebelię w Kolonii nad RenemAmmianus Marcellinus, „Dzieje rzymskie”, XV, 5, 18-32; por. E.A. Thompson, dz. cyt., s. 3; A. Krawczuk, „Ród Konstantyna”, Warszawa 1972, s. 212-215..
W 356 r. Ursycyn uczestniczył w pierwszej kampanii przeciw Germanom, którzy pustoszyli od kilku lat Galię, w której aktywny udział wziął cezar Julian Apostata.
W 357 r. został z rozkazu Konstancjusza II przeniesiony na Wschód, gdzie groziła Rzymianom wojna z Persją króla Szapura IIAmmianus Marcellinus, „Dzieje rzymskie”, XVI, 10, 21; por. J. Matthews, „The Roman Empire of Ammianus”, London 1989, s. 82-83;