Liczba konwertytów znacznie wzrosła po wygnaniu żydów z Hiszpanii w 1492. Edykt pary królewskiej z 31 marca 1492 nakazywał wszystkim wyznawcom judaizmu przyjęcie chrztu lub opuszczenie Hiszpanii w terminie do końca lipca 1492. Jako główny powód tej decyzji podawano „zgubny wpływ, jaki żydzi wywierają na konwertytów”, odciągając ich od chrześcijaństwa na rzecz judaizmu. Ponadto edykt wymieniał cały szereg tradycyjnych zarzutów stawianych żydom, jak zajmowanie się lichwą czy kolaboracja z muzułmanami. Szacuje się, że blisko połowa spośród 80 tysięcy hiszpańskich żydów wybrała chrzest, zasilając społeczność marranów. Byli oni nadal głównym celem represji ze strony inkwizycji. Do 1530 kilkadziesiąt tysięcy konwertytów zostało osądzonych za potajemne wyznawanie judaizmu, a blisko 2 tysiące spłonęło na stosie. Około 1530 represje przeciwko marranom na kilkadziesiąt lat w zasadzie ustały, w wielu dziedzinach życia byli jednak – przynajmniej formalnie – poddani dyskryminacjiZdaniem Kamena, faktyczne znaczenie statutów limpieza de sangre, dyskryminujących potomków konwertytów, było niewielkie..