Prąd spychał ekspedycję na południe i dopiero po 12 dniach, 29 lipca, jej uczestnikom udało się wylądować – 380 km na południe od punktu, z którego Nansen zamierzał wyruszyć. Wyprawa ruszyła łodziami wzdłuż wybrzeża na północ, po drodze spotykając Inuitów. 12 sierpnia dotarła do Umivik, łodzie wciągnięto na brzeg, i 15 sierpnia rozpoczęto przeprawę na wybrzeże zachodnie.
Każdy uczestnik ciągnął sanie z ładunkiem, co wobec wznoszącego się terenu i licznych głębokich szczelin nie było łatwym zadaniem. Ekspedycja szła nocą, kiedy śnieg twardniał i łatwiej było przemieszczać się z saniami. Po 9 dniach podróży w trudnych warunkach terenowych, powtarzających się burzach śnieżnych i wobec perspektywy pogarszających się warunków pogodowych, Nansen zdecydował się na zmianę trasy, i zamiast do Christianshåb dojść do Godthåb. Podczas przeprawy wykorzystywano żagle, co pozwoliło na szybkie postępy. Pod koniec września wyprawa dotarła na kraniec lądolodu, lecz aby dotrzeć do Godthåb musiała przeprawić się przez otwarte wody – z dostępnych materiałów zbudowano łódź, na której Nansen wraz ze Sverdrupupem udali się do osady po pomoc. Z Godthåb wysłano dwa kajaki po pozostałych polarników i wszyscy uczestnicy spotkali się ponownie 12 października.