Wkraczający do pałacu legioniści znajdują pijanego Hera, który uważa się za filozofa. Cezar przyjmuje posła Ptolemeusza, Achillesa, który składa mu w darze głowę i pierścień Pompejusza. Cezar jest oburzony podarkiem. Odsyła posłów, a miejsce zbrukane krwią każe obmyć i nakryć skórą lwa. Kiedy zjawia się Kleopatra, przywieziona łódką i wniesiona w opończy przez rosłego żołnierza egipskiego, Cezar pozwala jej uklęknąć na miejscu, gdzie upadła głowa Pompejusza. Kleopatra nawiązuje do dwóch swoich słynnych pereł, z których każda jest łzą: jedną wylaną nad Pompejuszem, drugą nad gazelką, którą jakiś żołnierz zabił i zjadł. Kleopatra przechodzi od gazelki zabitej przez żołnierza do Egiptu, który niechby został pozostawiony w spokoju, godnym jego przeszłości. Cezar przyznaje Egipcjanom nie dumę, która wymaga trudu, lecz pychę. Twierdzi, że Rzym przywraca ludom osiadłym na ich starych prawach ich istotę, lecz ukraca naruszanie praw. Lecz co zrobić z ludem, który nie chce być ludem, którego król zabija gościa, a nikt za to nie odpowiada. Trud wielkości wymaga wyrzeczeń, podróżnego krzesła, na którym się rozsądza sprawy. Jutrzenka przynagla Cezara do odjazdu. Podaje Kleopatrze ramię, na którym ona wsparta, czuje jakby opierała się o świat.