Akt II (Wesele królewskie) mały|Cezar i Kleopatra G. B. Shawa. 1953. Upłynęło kilka miesięcy. Cezar oblężony w Aleksandrii zaatakował oblegających, spalił im 73 okręty i odniósł zwycięstwo w bitwie. Młodociany Ptolemeusz XIII utonął. Cezar wręcza Cynnie listy do Rzymu. Pisze też list w sprawie zrównania małżeństw rzymskich z lokalnymi w imperium. Kleopatra rozważa różnicę pomiędzy losem kobiet i mężczyzn. Po czym oboje wsiadają na statek Thalam. Cezar ma jej pokazać jak blisko są krańce świata. Po odpłynięciu obojga Eukast dwoi się, aby, z polecenia Kleopatry, jak najwięcej aleksandryjczyków uczynić szczęśliwymi. Jednocześnie trwają przygotowania do pogrzebu Pompejusza. W legionach podobno panuje niezadowolenie. Lud nie wie czy to przygotowania do ślubu Kleopatry z kolejnym młodocianym Ptolemeuszem, czy może Cezar potajemnie wykradł królową. Her, który najął poetę, głosi swoje przewagi nad Rzymianami. Harfiarz wyśpiewuje pochwałę starego Egiptu. Potem chór młodzieńców i dziewcząt śpiewa pieśni biesiadne. Eukast obwieszcza koniec zabawy. Dopala się stos Pompejusza. Egipcjanie zapowiadają ślub Kleopatry z Ptolemeuszem. Rzymianie głoszą pochwałę Cezara. Okręt z Kleopatrą i Cezarem wpływa do portu.