We wrześniu 1939 roku zajmował się mobilizacją rezerw, na rozkaz dowódcy Okręgu Korpusu III w Grodnie gen. bryg. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego wraz z oddziałami wycofał się na Litwę, gdzie został internowany. 22 marca 1940 zwolniony z internowania przez Międzynarodową Komisję Lekarską, zamieszkał w Traupiach na Litwie, gdzie był robotnikiem przy melioracji rzeki Niewiarza. W sierpniu 1940 przeniósł się do powiatowego miasta Uciana, gdzie grał w orkiestrze dętej. W marcu 1943 uzyskał pozwolenie na powrót do Polski i przeniósł się do Sokołowa Podlaskiego, gdzie mieszkała siostra jego żony. Z ramienia Warszawskiej Izby Rolniczej pracował jako znawca koni w Sokołowie. W lipcu 1944 jego dobytek został zniszczony podczas bombardowań sowieckich, a on sam został wypędzony przez Niemców, zatrzymał się w Broku nad Bugiem. W okolicznych lasach doczekał nadejścia Armii Czerwonej i ludowego WP.