Nokturn w poszczególnym dziedzinach sztuki nabrał specyficznego znaczenia w dobie romantyzmu. Odbijają się w nim emocje, myśl i wyobraźnia tej epoki. Romantyzm zapoczątkował zainteresowanie nokturnem nowego typu, szersze użycie tego terminu w tytułach utworów oraz określił i ukształtował jego charakter i kompozycję. Dlatego każdy nokturn powstały w czasach późniejszych odwołuje się do romantyzmu i jego idei. Oglądając obrazy, czytając wiersze i słuchając nokturnów muzycznych kolejnych epok odnajdujemy w nich ducha romantyzmu, gdyż żadna inna epoka i jej sztuka nie były tak związane z nocą jak romantyzmElżbieta Zarych, Nocna rozmowa – nokturn w muzyce, literaturze i malarstwie romantyzmu, s. 362-363.
Nokturn w okresie klasycyzmu Od XVIII wieku określenia „notturno” „Nachtstück” czy „Nachtmusik” oznaczają serenadę wokalno-instrumentalną, fragment opery wykonany w scenarii nocnej, rodzaju divertimenta zagranego nocą w plenerze, jak np. Eine kleine Nachtmusik K 525 (1787) Wolfganga Amadeusza Mozarta czy osiem Notturni skomponowane przez Josepha Haydna dla króla Neapolu w latach 1788-1790).