Tytuł utworu Mozarta często tłumaczy się dosłownie jako „mała muzyka nocna”, gdy tymczasem bardziej odpowiednia byłaby „mała serenada”, podobnie jak inny jego utwór, Serenata notturna K 239 (1776). Utwór ten pomyślany był bowiem jako serenada – lekki, pogodny utwór rozrywkowy wykonywany wieczorem pod gołym niebem, najczęściej w parkach i ogrodach. Podobne przeznaczenie miały nokturny Haydna.
Wspomniane wyżej utwory są czysto instrumentalne, choć serenady (początkowo wykonywane pod oknem ukochanej) przeznaczone były na głos (głosy) wyśpiewujący radosne pieśni miłosne z towarzyszeniem instrumentów.
Nokturn klasycystyczny miał lekki, rozrywkowy, pastoralno-sentymentalny charakter i fakturę homofoniczną. Wykonanywany był w otoczeniu przyrody czy na scenie kameralnej pod nocnym niebem. Nie miał ściśle ustalonej formy, a nazwa wskazywała raczej na jego przeznaczenie, nastrój oraz czas i miejsce wykonaniaElżbieta Zarych, Nocna rozmowa – nokturn w muzyce, literaturze i malarstwie romantyzmu, s. 361-363.