Ramiona Długie, cylindryczne ramiona odchodzą od tarczy centralnej. W zależności od taksonu poruszają się one jedynie w płaszczyźnie horyzontalnej (czego przykładem jest wężowidło białawe), bądź też mogą poruszać się także w górę i w dół (jak u wężogona, Asteronyx), a nawet zawijać się w sinusoidy czy spirale (Astrotoma). Niekiedy się rozwidlają, u innych gatunków nie. W przeciwieństwie do rozgwiazd, u których ważne dla życia układy wnikają do ramion, narządy wewnętrzne wężowideł nie wnikają do nich. Liczba ramion jest różna. Najczęściej spotyka się ich 5. Zdarza się ich większa liczba, 6 czy 7, a czasami i 10. Ich długość wynosi zwykle 2-3 średnice tarczy centralnej, aczkolwiek zdarza się i 20 średnic, jak w przypadku Macrophiothrix czy Amphiodia.

Ramiona pokrywają połączone w pary płytki ambulakralne. Z zewnątrz dostrzega się ich cztery rzędy. Szczególnie dobrze rozwinięte mogą być płytki boczne, sięgające czasem na górną i dolną powierzchnię ramienia. Przód ramienia chronić też mogą kolce. Kolce mogą łączyć się z płytkami bocznymi. Mogą wtedy służyć lokomocji bądź odżywianiu się. U Euryalida kolce przekształciły się w haczyki.