Hakowate kolce młodych Amphipholis linopneusti pomagają im utrzymać się na jeżowcach.

thumb|left|Wężowidło pełznie po dnie morskim Występują też nóżki ambulakralne, wystające na dolnej powierzchni ramion między płytkami brzusznymi i bocznymi. Nie mając jednak przyssawek nie odgrywają one roli w przemieszczaniu się. Ramiona dzielą się na człony. Wnętrze ramienia zwie się bowiem członem bądź kręgiem, który powstał ze zlania się pary płytek. Mogą występować w formie streptospondylous (jedyny rodzaj spotykany u euryalidów) i zygospondylous. Nie stwierdza się wtedy otwartej bruzdy ambulakralnej. Dzięki umięśnieniu i stawowym połączeniom kolejnych członów zachowują one znaczną ruchliwość.

Wężowidła są najbardziej mobilnymi szkarłupniami. Przemieszczają się szybko, skręcając i wyginając swe ramiona, odbijając się od dna jak węże. Potrafią też chwytać przedmioty i odpychać się do przodu. Niektóre gatunki potrafią także pływać.

Genetyka Genetyka wężowideł jest słabo poznana. Przyczyniły się do tego trudności w pobieraniu DNA.