Po zakończeniu I wojny kontynuowano w Krynicy poszukiwania kolejnych źródeł, uzyskując m.in. w odwiercie nr 11 („Zuber II”) na głębokości 952 m wielkie złoża suchego dwutlenku węgla, zastosowanego do suchych kąpieli gazowych. Z nowych szybów ujęto źródła „Jan” i „Słotwinka”. Rozbudowano krytą pijalnię z urządzeniami do podgrzewania wód, doprowadzanych do niej rurociągami.
Z II wojny światowej uzdrowisko wyszło z licznymi stratami. Wywiezione zostały linie do butelkowania wód i inne urządzenia techniczne, zniknęły miedziane wanny do kąpieli. Budynki uzdrowiskowe wymagały remontów. Mimo to w 1945 r. zanotowano tu pierwszych kilkuset gości, a w 1947 – ok. 14 tys. Dalsze badania krynickich wód prowadził inżynier Leon Nowotarski, dyrektor Państwowego Zakładu Zdrojowego.
Dalszy rozwój uzdrowiska ruszył z początkiem lat 60. XX wieku. Wybudowano m.in. sanatoria „Silesia” na 180 łóżek i „Leśnik-Drzewiarz” (160 miejsc), powstał nowy pawilon usług zdrojowych, rozbudowano szpital. Rosła liczba gości: w 1958 r. przebywało tu ok. 60 tys. osób, a w 1967 ok. 113 tys. osób.