Ukraińscy oficerowie kontraktowi – oficerowie narodowości ukraińskiej, nie posiadający obywatelstwa polskiego, służący w Wojsku Polskim w latach 1928–1939, jako oficerowie kontraktowi. Ich liczba nie przekraczała 40 osób.

Historia II Rzeczpospolita była państwem wielonarodowościowym, w którym Ukraińcy stanowili najliczniejszą mniejszość narodową – ok. 15% ludności. Zamieszkiwali głównie w czterech województwach: lwowskim, tarnopolskim, stanisławowskim i wołyńskim. Tak jak wszyscy polscy obywatele, podlegali oni powszechnemu obowiązkowi odbycia służby wojskowej. Minister spraw wojskowych regularnie ustalał maksymalny procent żołnierzy z mniejszości narodowych mogących służyć w poszczególnych rodzajach wojsk, a nawet w niektórych jednostkach. Co roku do Wojska Polskiego trafiało około 24 tys. poborowych Ukraińców. W oficjalnych dokumentach nazywani byli anachronicznym określeniem „Rusini”. Większość z nich pełniła służbę w jednostkach zlokalizowanych w centralnej i zachodniej części kraju. Polskie dowództwo ściśle przestrzegało przy tym zasady, że żołnierze z Wołynia i Galicji Wschodniej nie mogą służyć razem w jednym oddziale. Jak stwierdzał jeden z komunikatów Sztabu Głównego: „Ukraiński rekrut, który jest wysyłany do oddziałów w zachodnich okręgach korpusu i nie spotyka tam innych Rusinów, jest materiałem pozytywnym.