Jednocześnie jest odwrotnie, gdy ten sam rekrut służy z innymi Rusinami”. W II Rzeczypospolitej nie istniały żadne akty prawne dyskryminujące żołnierzy ze względu na pochodzenie etniczne czy wyznawaną religię. Ale nie znaczy to wcale, że Ukraińcy służący w Wojsku Polskim posiadali również w praktyce takie same prawa jak Polacy. Nie mogli liczyć na możliwość zostania choćby podoficerami (mogli więc być tylko zwykłymi szeregowcami), a niektóre rodzaje wojsk i specjalności były dla nich niedostępne. Ukraińcy z cenzusem przenoszeni byli do nadkontyngentu, a czasami nawet do rezerwy bez odbycia służby. W latach 1921–1938 w polskiej armii służyło w sumie ok. 420 tys. poborowych narodowości ukraińskiej. Największy ich odsetek trafiał do kawalerii, artylerii i taborów, a najmniejszy – do żandarmerii i jednostek gospodarczych.
Osobną kategorię stanowili tzw. oficerowie i podoficerowie kontraktowi. Byli to oficerowie i podoficerowie armii walczących w 1920 r. po stronie polskiej z bolszewikami (również armii byłej Ukraińskej Republiki Ludowej), którzy mogli okazać się przydatni na wypadek wojny z ZSRR. Ponieważ nie posiadali oni obywatelstwa polskiego, Ministerstwo Spraw Wojskowych zawierało z nimi indywidualne kontrakty.