Obóz został utworzony na mocy rozkazu nr 00486 NKWD z 15 sierpnia 1937. W myśl tego przepisu, podpisanego przez Nikołaja Jeżowa, współmałżonkowie osób uznanych za „zdrajców narodu” również podlegali karze zesłania do obozu pracy przymusowej na „co najmniej 5-8 lat”. „Zdrajcy Ojczyzny” byli sądzeni na podstawie art. 58 kodeksu karnego Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej z 25 lutego 1927 roku. W rozkazie z 1937 roku znalazła się także informacja dotycząca dzieci internowanych – miały być umieszczane w obozach pracy, koloniach, domach dziecka o zaostrzonym rygorze, bądź zwykłych domach dziecka.

W tym samym roku rozpoczęto organizację specjalnego kobiecego obozu na terenie Kazachskiej SRR, w pobliżu miejscowości Akmoła niedaleko dzisiejszej Astany. Obóz był częścią Karłagu, jednego z największych kompleksów Gułagu w Kazachstanie. Oficjalnie funkcjonował jako specjalny oddział Karłagu, jednak więźniarki używały skrótu ALŻIR, pochodzącego od rosyjskiej nazwy „Akmoliński Łagier Żon Zdrajców Ojczyzny” („Акмолинский лагерь жён изменников Родины”). Wśród osadzonych znajdowały się żony wysokich rangą wojskowych, działaczy partyjnych, dyplomatów, naukowców, pisarzy i artystów. Więźniarki pochodziły z różnych części Związku Radzieckiego i reprezentowały wiele narodowości.