Ok. 1270 roku władzę objęła dynastia z ludu Amhara. Zgodnie z tradycją etiopską lud ten miał wywodzić się od króla Izraela Salomona, a także miał być spokrewniony z dynastią rządzącą w Aksum. Pierwszym władcą z ludu Amhara był Jykuno Amlak, panujący w latach 1270–1285. W latach 1331–1445 monarchia toczyła walki z sąsiadującymi z nią sułtanatami muzułmańskimi. Podczas wojen kraj zdołał poszerzyć swoje granice (m.in. w 1415, opanowując sułtanat Ifat). Panujący w latach 1434–1468 cesarz Zara Jaykob Konstantyn powiększył obszar państwa oraz podjął starania w celu unifikacji monarchii. W tym celu cesarz wprowadził nowy podział administracyjny, ujednolicił zasady wiary i wprowadził monofizytyzm obrządku etiopskiego jako obowiązującą religię.
W latach 1529–1559 Etiopia walczyła z muzułmanami, atakującymi z terenów obecnej Somalii, oraz plemionami koczowniczymi Oromo. Podczas wojen doszło do zniszczenia kulturalnego dorobku kraju. Panujący w latach 1508–1540 cesarz Lybne Dyngyl zwrócił się do Portugalii o pomoc wojskową. Portugalia udzieliła pomocy, zaś jedną z jej konsekwencji było sprowadzenie portugalskich misji jezuickich. Pod wpływem prowadzonych przez jezuitów dysput politycznych cesarz Susnyjos I (panujący w latach 1607–1632) przyjął katolicyzm oraz ogłosił go religią państwową.