Doprowadzał przeciwników do pełnej kapitulacji, a następnie wykorzystywał amnestie, by przeciągnąć jak najwięcej byłych powstańców na swoją stronę; dbał też o to, by mieli możliwość rozpoczęcia nowego życia, jako lojalni obywatele (co nie podobało się lokalnej gentry nastawionej bardzo antymuzułmańsko). W efekcie był wśród Huiów dość popularny.

Zabezpieczywszy wpierw Shaanxi, potem Gansu, Zuo przystąpił do odzyskiwania Xinjiangu, w którym mandżurska struktura władzy wojskowej rozsypała się, gdy w 1864 wybuchły równoczesne rebelie w wielu miastach. Przeciwko tej operacji protestował Li Hongzhang, który chciał umacniać obronę wybrzeży. Zuo przekonał jednak dwór i zaciągnąwszy pożyczki już w 1875 rozpoczął przygotowania do inwazji.

We wschodnim Xinjiangu Jakub Beg utworzył w 1867 niezależne państwo ze stolicą w Kaszgarze; w 1871 zawarł układ z Rosją, na mocy którego ta zajęła kotlinę Ili. W 1876-7 oddziały Zuo zlikwidowały państwo Jakuba, a ich obecność skłoniła także Rosję do wycofania się, za wysokim odszkodowaniem, z zajętych terenów.

W następstwie długotrwałych walk, populacja Huiów w północno-zachodnich Chinach skurczyła się nawet o 90%;